VIKOR "en iyi"yi değil uzlaşık çözümü arar: ideale en yakın olan,
ama aynı zamanda hiçbir ölçütte kabul edilemez ölçüde kötü olmayan
seçenek.
1 · En iyi ve en kötü değerler
Her ölçüt için en iyi (f*) ve en kötü (f⁻) değer bulunur. Fayda
ölçütünde en iyi en büyük, maliyet ölçütünde en küçüktür.
2 · Ağırlıklı normalleştirilmiş sapma
sapmaij = wj · (f*j − xij) ⁄ (f*j − f⁻j)
Bir ölçütte en iyi olan seçenekte bu 0, en kötü olanda wj'dir.
Normalizasyon burada aralığa bölmedir — TOPSIS'teki gibi vektör
normalizasyonu değil, dolayısıyla karekök yoktur.
3 · S ve R
Si = Σj sapmaij Ri = maxj sapmaij
- S — grup faydası: sapmaların toplamı. Küçük olması "genel
olarak iyi" demektir. Bir ölçütteki çok kötü bir değer, başka
ölçütlerdeki iyiliklerle telafi edilebilir.
- R — bireysel pişmanlık: en büyük tek sapma. Küçük olması
"hiçbir ölçütte çok kötü değil" demektir. Telafiye izin vermez.
Her zaman R ≤ S'dir; en büyük terim toplamı aşamaz.
4 · Q — ikisinin harmanı
Qi = v · (Si − S*) ⁄ (S⁻ − S*) + (1 − v) · (Ri − R*) ⁄ (R⁻ − R*)
S ve R kendi aralıklarına göre 0–1'e ölçeklenip v ile harmanlanır.
v = 1 yalnız gruba, v = 0 yalnız pişmanlığa bakar; klasik
denge ½'dir. Q küçük olan iyidir.
Bir seçeneğin Q'su tam olarak 0 olması için hem S'de hem R'de en iyi
olması gerekir — bu çoğu tabloda olmaz, VIKOR'un "uzlaşma" araması da
buradan doğar.
Bu sayfada neden her sayı kesir?
Uygulamadaki diğer çok ölçütlü yöntemlerde karekök vardı: TOPSIS'te
normalizasyon ve uzaklıkta (kare uzaklıklarla kurtarılmıştı), ELECTRE I'de
uyumsuzluk indeksinde. VIKOR'da hiçbir yerde karekök yoktur —
normalizasyon bir bölme, S bir toplam, R bir maksimum, Q bir orandır.
Bu yüzden S, R, Q, DQ eşiği ve bütün karşılaştırmalar baştan sona tam
kesirlidir.